مقیاس پذیری بلاک چین و ارزهای دیجیتال – Scalability چیست؟


مقیاس پذیری در بلاک چین و ارزهای دیجیتال – Scalability چیست؟ این سوالی است که شاید اندکی پس از آشنایی با حوزه بلاکچین به آن برخورد کنید.

بلاک چین همانند هر تکنولوژی نوظهور دیگری، مشکلاتی را بر سر راه خود دارد. یکی از این مشکلات که به خصوص در مورد ارز دیجیتال بیت کوین پررنگ است، مشکل مقیاس پذیری است. اصطلاح مقیاس پذیری مختص ارزهای دیجیتال و بلاک چین نمی‌باشد. این اصطلاح به صورت زیر تعریف می‌گردد:

مقیاس پذیری عبارت است توانایی یک سامانه، شبکه یا فرآیند در پاسخگویی به افزایش میزان بار کاری

مقیاس پذیری در بلاک چین

مقیاس پذیری در بلاک چین به توانایی هر شبکه در پردازش تراکنش‌های فراوان در لحظه اطلاق می‌شود. بیت کوین به عنوان اولین ارز دیجیتال بر مبنای بلاک چین فقط 7 تراکنش در ثانیه را می‌تواند پردازش کند. شاید این رقم تا زمانی که بیت کوین یک شبکه و ارز دیجیتال همه‌گیر در سطح دنیا برای استفاده روزمره نشود، مناسب باشد. اما این بزرگترین چالشی است که بیت کوین در مسیر تبدیل خود به یک ارز روزمره پیش رو دارد. جالب است بدانید که سیستم پرداختی دیجیتال فعلی حاکم بر دنیا یعنی ویزا توانایی پردازش بیش از 2000 تراکنش در ثانیه را دارد.

در مبحث بلاک چین از آنجا که در هر صورت زمان بلاک محدود است، نمی‌توان انتظار داشت تراکنش‌ها به صورت آنی انجام شوند. به هر حال هر بلاکی به مقداری زمان برای ساخته شدن نیاز دارد. از طرفی، ویژگی غیرمتمرکز بودن (Decentralized) ارزهای دیجیتال نیز می‌تواند منجر به کند شدن شبکه شود.

سه راهی مقیاس پذیری

ویتالیک بوترین اولین بار اصطلاح سه راهی مقیاس پذیری را مطرح کرد. بر اساس ادعای وی، به سختی می‌توان سه ویژگی امنیت، سرعت و نامتمرکز بودن را به طور همزمان در یک ارز دیجیتال جای داد. اگر یک ارز دیجیتال بتواند به صورت همزمان این سه ویژگی را در خود داشته باشد، یک ارز دیجیتال ایده‌آل است. تاکنون هیچ ارز دیجیتالی موفق به این کار نشده است.

از سه ویژگی مطرح شده، ارزها معمولا دو ویژگی را به همراه دارند. به عنوان مثال، بیت کوین و سایر ارزهای مبتنی بر الگوریتم اجماع اثبات کار (Proof of Work) دو ویژگی نامتمرکز بودن و امنیت را شامل می‌شوند، اما سرعت کافی و مقیاس پذیری مناسبی ندارند. از طرفی، ریپل با فدا کردن نامتمرکز بودن، دو ویژگی امنیت و سرعت را برای بلاک چین خود برگزیده است.

گنجاندن این سه ویژگی به طور همزمان در یک ارز دیجیتال کار دشواری است. لذا بسیاری از پروژه ها به منظور افزایش مقیاس پذیری خود، به ناچار مجبورند که امنیت و یا نامتمرکز بودن که ذات یک بلاک چین است را فدا کنند. عموما اکثر ارزهای مبتنی بر الگوریتم اجماع اثبات کار فاقد مقیاس پذیری مناسب هستند. این در حالی است که ارزهای دیجیتال مبتنی بر الگوریتم اجماع اثبات سهام (Proof of Stake) با فدا کردن یکی از ویژگی‌های امنیت و یا نامتمرکز بودن، مقیاس پذیری بالایی را ارائه می‌دهند. به عنوان مثال ایاس و کاردانو قابلیت پردازش هزاران تراکنش در ثانیه را دارند.

اتریوم 2 تنها ارزی است که می‌توان انتظار داشت در آینده بتواند هر سه ویژگی فوق الذکر را در خود جای دهد.

تاکنون راه‌های مختلفی برای افزایش مقیاس‌پذیری ارائه گردیده است. این راه حل‌ها می‌تواند منجر به لطمه خوردن امنیت شبکه شود. به عنوان مثال، ایده شاردینگ به راحتی می‌تواند به باعث حل مشکل مقیاس پذیری در ارزهای دیجیتال شود. اما با استفاده از این تکنولوژی، امنیت ارزهای دیجیتال به خطر خواهد افتاد و به راحتی شبکه بلاک چین این ارزها در خطر هک شدن قرار خواهند گرفت.


برچسب ها: بلاکچین

ثبت نظر
نظرات کاربران (0 نظر)